Przeciwciała przeciwko rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny u pacjenta z niedokrwistością oporną na erytropoetynę

Casadevall i in. (Wydanie z 7 marca) opisał rozwój autoprzeciwciał przeciwko erytropoetynie u pacjenta z czystą aplazją komórek czerwonych. Autorzy zgłaszają obecność przeciwciał IgG przeciwko endogennej erytropoetyny, ale istnieje niewiele doniesień na temat przeciwciał przeciwko rekombinowanej ludzkiej erytropoetynę (rHuEPO) .2-4
Figura 1. Figura 1. Ocena przeciwciał anty-rHuEPO. Continue reading „Przeciwciała przeciwko rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny u pacjenta z niedokrwistością oporną na erytropoetynę”

BiałaczkaNeoplastic Diseases of the Blood

Pierwsze wydanie Białaczki, wydane przez Grune i Stratton w 1958 roku, było pionierskim opisem dwóch wybitnych hematologów, Williama Damesheka z Bostonu i Freda Gunza z Christchurch w Nowej Zelandii, o pochodzeniu białaczki, przejawach jej różnych form i jego leczenie. Obszernie ilustrowany fotomikrografiami, radiogramami i wspaniałymi akwarelami komórek białaczkowych autorstwa profesora Kawakity z Kumamoto City w Japonii, białaczka jest kamieniem milowym w literaturze hematologicznej. Liczne notatki i ciężkie podkreślenia w moim egzemplarzu świadczą o ekscytacji wywołanej przez książkę w młodszym hematologu, który usiłował zrozumieć, co było wtedy nieuleczalną chorobą. Napisany 40 lat temu, białaczka nie wspomina o onkogenach, cytogenetyce, chemioterapii skojarzonej lub transplantacji szpiku kostnego. Mimo to nadal warto przeglądać, choćby ze względu na jego piśmienny styl, cywilizowany ton i poglądy humanitarne – połączenie rzadko spotykane w nowoczesnych podręcznikach. Continue reading „BiałaczkaNeoplastic Diseases of the Blood”

Sertralina i hiponatremia

Hiponatremię i zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego odnotowano u pacjentów leczonych sertraliną (Zoloft) .1-3 Opisujemy szybki początek hiponatremii u 82-letniej kobiety hospitalizowanej z powodu postępującej uzależnienia od alkoholu, delirium z powodu do zatrucia alkoholem i ciężkich objawów depresji, które zaczęły się po śmierci jej męża trzy lata wcześniej. Początkowo leczono ją lorazepamem, tiaminą, folianem i ranitydyną. Trzeciego dnia w szpitalu podano jej 25 mg sertraliny na depresję i 50 mg na dobę. W drugim dniu terapii sertraliną rozpoczęliśmy wycofywanie lorazepamu, ale nie doszło do całkowitego przerwania leczenia. Pacjent nie miał objawów odstawienia alkoholu, nadaktywności autonomicznej ani toksycznych działań sertraliny. Continue reading „Sertralina i hiponatremia”

vacu term warszawa ad 7

W 8 procentach z grupy klarytromycyny i 6 procent z grupy placebo, badane leczenie zostało przerwane z powodu zdarzeń niepożądanych uważanych za prawdopodobnie, prawdopodobnie lub zdecydowanie związanych z podawaniem badanego leku (P = 0,45). Podobne proporcje pacjentów w obu grupach wycofały się z badania z powodu zdarzeń niepożądanych z dowolnej przyczyny, niezależnie od tego, czy były one związane z podawaniem badanego leku. Dyskusja
Nasze wyniki wskazują, że profilaktyczne leczenie klarytromycyną zmniejsza częstość występowania rozsianego zakażenia kompleksem M. avium u pacjentów z zaawansowanym AIDS. Takie leczenie jest również związane ze zmniejszoną częstością hospitalizacji i zmniejszoną częstością występowania niektórych powikłań zakażenia HIV. Continue reading „vacu term warszawa ad 7”

Blokowanie prostaglandyny E tworzenia kolonii limfocytów T: możliwy mechanizm modulacji monocytów ekspansji klonalnej.

Badano prostaglandynę i modulację monocytów komórki limfocytów T zdolnych do ekspansji klonalnej. Krążące komórki jednojądrzaste człowieka wyizolowano przez odwirowanie w gęstości. Po 24 godzinach hodowli z obecną fitohemaglutyniną, komórki zmieszano z 0,3% agarem i nałożono na 0,5% warstwę agarową, która zawierała pożywkę i fitohemaglutyninę. W dniu 6 zliczono kolonie, które zawierały więcej niż 50 komórek. Te kolonie reprezentowały klonalną proliferację prekursora limfocytów T odpowiadającego na fitohemaglutyninę. Continue reading „Blokowanie prostaglandyny E tworzenia kolonii limfocytów T: możliwy mechanizm modulacji monocytów ekspansji klonalnej.”

Przegrupowanie genu beta receptora beta komórek T dzielone przez mysie linie komórek T pochodzące z miejsca autoimmunologicznego stanu zapalnego.

Postępy w naszej wiedzy na temat struktury i biologii molekularnej receptora antygenów limfocytów T umożliwiły teraz badanie ludzkich chorób autoimmunologicznych za pomocą nowych metod. Jednym z takich podejść jest klonowanie komórek T z miejsc patologii autoimmunologicznej, a następnie identyfikacja przypuszczalnej, powiązanej z chorobą oligoklonalności komórek T, na poziomie przegrupowań receptorów komórek T. Przetestowaliśmy teraz wykonalność tego podejścia w zwierzęcym modelu autoimmunizacji, mysiego eksperymentalnego alergicznego zapalenia mózgu i rdzenia kręgowego (EAE). Rdzeniowe linie komórkowe i subliny pochodzące z rdzenia kręgowego, samo (mysich) białek mieliny z zasadowym białkiem mielinowym (MBP) analizowano na poziomie ich przegrupowań w łańcuchu beta receptora przy użyciu Southern blot. Obecnie donosimy, że linie komórkowe T-zależne od MBP i subliny pochodzące z rdzeni kręgowych czterech z pięciu myszy SJL / J z EAE mają podział 14,5-kb przegrupowanego beta-receptora beta-komórkowego na prążki Southern. Continue reading „Przegrupowanie genu beta receptora beta komórek T dzielone przez mysie linie komórek T pochodzące z miejsca autoimmunologicznego stanu zapalnego.”

Ludzka błona komórkowa mieloidalnej błony komórkowej CD13 (gp150) jest identyczna z aminopeptydazą N.

W celu określenia podstawowej struktury CD13, glikoproteiny o powierzchni 150 kD, pierwotnie zidentyfikowanej w podzbiorach normalnych i złośliwych ludzkich komórek szpikowych, wyizolowaliśmy kompletne sekwencje kodujące polipeptyd w nakładających się klonach komplementarnych DNA (cDNA). Autentyczność naszych klonów cDNA została zademonstrowana przez zdolność sekwencji kodujących, subklonowanych w retrowirusowym wektorze ekspresyjnym do pośredniczenia w ekspresji prawdziwych cząsteczek CD13 na powierzchni transfekowanych mysich fibroblastów. Sekwencja nukleotydowa przewiduje białko błonowe o długości 967 aminokwasów z pojedynczym, 24-aminokwasowym segmentem hydrofobowym w pobliżu końca aminowego. Amino-terminalna analiza sekwencji białek CD13 wskazała, że segment hydrofobowy nie jest cięty, ale służy raczej jako sygnał do wstawienia przez błonę i jako stabilny segment obejmujący błonę. Pozostała część cząsteczki składa się z dużej zewnątrzkomórkowej domeny karboksyterminalnej, która zawiera sekwencję konsensusową pentapeptydu charakterystyczną dla członków nadrodziny metaloproteazy wiążącej cynk. Continue reading „Ludzka błona komórkowa mieloidalnej błony komórkowej CD13 (gp150) jest identyczna z aminopeptydazą N.”

Znaczenie zainicjowanego przez lipopolisacharyd mechanizmu obronnego gospodarza, w którym pośredniczą cytokiny u myszy przeciwko pozajelitowo inwazyjnej Escherichia coli.

Nadzwyczaj inwazyjna inwazyjna Escherichia coli (EC), która zawiera zarówno kompletną kapsułkę LPS jak i K1, wymyka się zarówno bakteriolizie za pośrednictwem dopełniacza, jak i zabijaniu za pośrednictwem neutrofili. Ponieważ myszy C3H / HeJ, które są niedoczynne w odpowiedzi na LPS, były wyjątkowo wrażliwe na letalne zakażenie EC tym fenotypem, spekulowaliśmy, że istnieje mechanizm obrony gospodarza inicjowany przez LPS przeciw temu patogenicznemu fenotypowi. Myszom C3H / HeN tak samo odpornym na LPS jak i myszom C3H / HeJ oczyszczono te EC z krążenia w ciągu 4 h podawania dożylnego. Podczas gdy mikrografy elektronowe wątroby wykazały te EC ulegające degeneracji w obrębie fagolizosomów zarówno makrofagów, jak i komórek Kupffera myszy C3H / HeN, te EC replikują się w obrębie tych komórek myszy C3H / HeJ. Przywrócenie aktywności anty-EC myszy C3H / HeJ nastąpiło z aktywacją komórek Kupffera i makrofagów otrzewnowych in vivo z BCG i in vitro z IFN-gamma, ale nie z LPS. Continue reading „Znaczenie zainicjowanego przez lipopolisacharyd mechanizmu obronnego gospodarza, w którym pośredniczą cytokiny u myszy przeciwko pozajelitowo inwazyjnej Escherichia coli.”

Obniżona funkcja kurczliwości spowodowana niedomykalnością zastawki mitralnej u psów poprawia się po korekcie przeciążenia objętościowego.

Wiadomo, że długotrwałe przeciążenie objętościowe w lewej komorze z powodu niedomykalności mitralnej prowadzi ostatecznie do dysfunkcji skurczowej. Jednak nie wiadomo, czy korekta przeciążenia objętościowego może prowadzić do przywrócenia kurczliwości. W tym badaniu testowaliśmy hipotezę, że obniżona funkcja kurczliwości spowodowana przeciążeniem objętościowym w niedomykowaniu mitralnym może powrócić do normy po wymianie zastawki mitralnej. Za pomocą psiego modelu niedomykalności mitralnej, o którym wiadomo, że powoduje dysfunkcję skurczową, zbadaliśmy funkcję kurczliwości wzdłużnie u siedmiu psów na linii podstawowej, po 3 godzinach niedomykalności mitralnej, minutę po wymianie zastawki mitralnej i 3 miesiące po wymianie zastawki mitralnej. Po 3 minutach niedomykalności mitralnej (frakcja powracająca 0,62 +/- 0,04), objętość końcowo-diastoliczna prawie podwoiła się z 68 +/- 6,8 do 123 +/- 12,1 ml (P mniej niż 0,05). Continue reading „Obniżona funkcja kurczliwości spowodowana niedomykalnością zastawki mitralnej u psów poprawia się po korekcie przeciążenia objętościowego.”

Unikalny region mniejszego białka kapsydu ludzkiego parwowirusa B19 jest eksponowany na powierzchni wirionu.

Kapsułki parwowirusa B19 składają się z głównych (VP2; 58 kD) i mniejszych (VP1; 83 kD) białek strukturalnych. Te białka są identyczne, z wyjątkiem unikalnego regionu 226 aminokwasów na końcu aminowym VP1. Poprzednie badania immunizacji rekombinowanymi pustymi kapsydami wykazały, że obecność VP1 była wymagana do wywołania aktywności przeciwciał neutralizujących wirusa. Jednak do tej pory neutralizujące epitopy zidentyfikowano tylko w VP2. Badania krystalograficzne pokrewnego parwowirusa (psiego parwowirusa) sugerowały, że unikalna część końca aminowego VP1 przyjmuje pozycję wewnętrzną w wirusowym kapsydzie. Continue reading „Unikalny region mniejszego białka kapsydu ludzkiego parwowirusa B19 jest eksponowany na powierzchni wirionu.”