Przeciwciała przeciwko rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny u pacjenta z niedokrwistością oporną na erytropoetynę

Casadevall i in. (Wydanie z 7 marca) opisał rozwój autoprzeciwciał przeciwko erytropoetynie u pacjenta z czystą aplazją komórek czerwonych. Autorzy zgłaszają obecność przeciwciał IgG przeciwko endogennej erytropoetyny, ale istnieje niewiele doniesień na temat przeciwciał przeciwko rekombinowanej ludzkiej erytropoetynę (rHuEPO) .2-4
Figura 1. Figura 1. Ocena przeciwciał anty-rHuEPO. Continue reading „Przeciwciała przeciwko rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny u pacjenta z niedokrwistością oporną na erytropoetynę”

BiałaczkaNeoplastic Diseases of the Blood

Pierwsze wydanie Białaczki, wydane przez Grune i Stratton w 1958 roku, było pionierskim opisem dwóch wybitnych hematologów, Williama Damesheka z Bostonu i Freda Gunza z Christchurch w Nowej Zelandii, o pochodzeniu białaczki, przejawach jej różnych form i jego leczenie. Obszernie ilustrowany fotomikrografiami, radiogramami i wspaniałymi akwarelami komórek białaczkowych autorstwa profesora Kawakity z Kumamoto City w Japonii, białaczka jest kamieniem milowym w literaturze hematologicznej. Liczne notatki i ciężkie podkreślenia w moim egzemplarzu świadczą o ekscytacji wywołanej przez książkę w młodszym hematologu, który usiłował zrozumieć, co było wtedy nieuleczalną chorobą. Napisany 40 lat temu, białaczka nie wspomina o onkogenach, cytogenetyce, chemioterapii skojarzonej lub transplantacji szpiku kostnego. Mimo to nadal warto przeglądać, choćby ze względu na jego piśmienny styl, cywilizowany ton i poglądy humanitarne – połączenie rzadko spotykane w nowoczesnych podręcznikach. Continue reading „BiałaczkaNeoplastic Diseases of the Blood”

Obniżona funkcja kurczliwości spowodowana niedomykalnością zastawki mitralnej u psów poprawia się po korekcie przeciążenia objętościowego.

Wiadomo, że długotrwałe przeciążenie objętościowe w lewej komorze z powodu niedomykalności mitralnej prowadzi ostatecznie do dysfunkcji skurczowej. Jednak nie wiadomo, czy korekta przeciążenia objętościowego może prowadzić do przywrócenia kurczliwości. W tym badaniu testowaliśmy hipotezę, że obniżona funkcja kurczliwości spowodowana przeciążeniem objętościowym w niedomykowaniu mitralnym może powrócić do normy po wymianie zastawki mitralnej. Za pomocą psiego modelu niedomykalności mitralnej, o którym wiadomo, że powoduje dysfunkcję skurczową, zbadaliśmy funkcję kurczliwości wzdłużnie u siedmiu psów na linii podstawowej, po 3 godzinach niedomykalności mitralnej, minutę po wymianie zastawki mitralnej i 3 miesiące po wymianie zastawki mitralnej. Po 3 minutach niedomykalności mitralnej (frakcja powracająca 0,62 +/- 0,04), objętość końcowo-diastoliczna prawie podwoiła się z 68 +/- 6,8 do 123 +/- 12,1 ml (P mniej niż 0,05). Continue reading „Obniżona funkcja kurczliwości spowodowana niedomykalnością zastawki mitralnej u psów poprawia się po korekcie przeciążenia objętościowego.”

Odzyskiwanie metabolizmu energii w mózgu szczura po niedotlenieniu tlenku węgla.

Tlenek węgla (CO) może hamować mitochondrialny transport elektronów w mózgu i zwiększać toksyczne działanie gazu. Tę hipotezę badano u znieczulonych szczurów podczas ekspozycji na CO i regeneracji w stężeniach O2 w normobarycznych lub hiperbarycznych. Podczas ekspozycji i regeneracji zmierzono poziom oksydacji oksydazy cytochromowej c cytokomórkowej za pomocą spektroskopii różnicowej i metabolitów biochemicznych, o których wiadomo, że odzwierciedlają dostarczanie energii tlenowej w mózgu. Ekspozycja na CO (HbCO = 71 +/- 1%) znacznie obniżyła ciśnienie krwi i poziom utleniania cytochromu. ATP mózgu utrzymywało się podczas wzrostu mleczanu / pirogronianu, glukozy i bursztynianu, a fosfokreatyna (PCr) spadła w stosunku do kontroli (P mniej niż 0,05). Continue reading „Odzyskiwanie metabolizmu energii w mózgu szczura po niedotlenieniu tlenku węgla.”

In vitro zabijanie doustnej Capnocytophaga przez frakcje ziarniste ludzkich neutrofili jest związane z aktywnością katepsyny G.

Capnocytophaga są mieszkańcami niedotlenionej ludzkiej szczeliny dziąseł, która jest normalnie zapobiegana przez neutrofile powodujące infekcje ozębnej i ogólnoustrojowej. Aby zidentyfikować potencjalne nieoksydacyjne mechanizmy bakteriobójcze przeciwko Capnocytophaga w ludzkich neutrofilach, zastosowano chromatografię żelową do frakcjonowania ekstraktów z granulocytów obojętnochłonnych. Otrzymano siedem frakcji granulek, oznaczone jako A do G. Kapnitofaga była najbardziej wrażliwa na zabijanie przez frakcję D. Frakcja D wykazywała znaczną aktywność bakteriobójczą w warunkach tlenowych i beztlenowych. Continue reading „In vitro zabijanie doustnej Capnocytophaga przez frakcje ziarniste ludzkich neutrofili jest związane z aktywnością katepsyny G.”

Ludzka błona komórkowa mieloidalnej błony komórkowej CD13 (gp150) jest identyczna z aminopeptydazą N.

W celu określenia podstawowej struktury CD13, glikoproteiny o powierzchni 150 kD, pierwotnie zidentyfikowanej w podzbiorach normalnych i złośliwych ludzkich komórek szpikowych, wyizolowaliśmy kompletne sekwencje kodujące polipeptyd w nakładających się klonach komplementarnych DNA (cDNA). Autentyczność naszych klonów cDNA została zademonstrowana przez zdolność sekwencji kodujących, subklonowanych w retrowirusowym wektorze ekspresyjnym do pośredniczenia w ekspresji prawdziwych cząsteczek CD13 na powierzchni transfekowanych mysich fibroblastów. Sekwencja nukleotydowa przewiduje białko błonowe o długości 967 aminokwasów z pojedynczym, 24-aminokwasowym segmentem hydrofobowym w pobliżu końca aminowego. Amino-terminalna analiza sekwencji białek CD13 wskazała, że segment hydrofobowy nie jest cięty, ale służy raczej jako sygnał do wstawienia przez błonę i jako stabilny segment obejmujący błonę. Pozostała część cząsteczki składa się z dużej zewnątrzkomórkowej domeny karboksyterminalnej, która zawiera sekwencję konsensusową pentapeptydu charakterystyczną dla członków nadrodziny metaloproteazy wiążącej cynk. Continue reading „Ludzka błona komórkowa mieloidalnej błony komórkowej CD13 (gp150) jest identyczna z aminopeptydazą N.”

Blokowanie prostaglandyny E tworzenia kolonii limfocytów T: możliwy mechanizm modulacji monocytów ekspansji klonalnej.

Badano prostaglandynę i modulację monocytów komórki limfocytów T zdolnych do ekspansji klonalnej. Krążące komórki jednojądrzaste człowieka wyizolowano przez odwirowanie w gęstości. Po 24 godzinach hodowli z obecną fitohemaglutyniną, komórki zmieszano z 0,3% agarem i nałożono na 0,5% warstwę agarową, która zawierała pożywkę i fitohemaglutyninę. W dniu 6 zliczono kolonie, które zawierały więcej niż 50 komórek. Te kolonie reprezentowały klonalną proliferację prekursora limfocytów T odpowiadającego na fitohemaglutyninę. Continue reading „Blokowanie prostaglandyny E tworzenia kolonii limfocytów T: możliwy mechanizm modulacji monocytów ekspansji klonalnej.”

vacu term warszawa ad 7

W 8 procentach z grupy klarytromycyny i 6 procent z grupy placebo, badane leczenie zostało przerwane z powodu zdarzeń niepożądanych uważanych za prawdopodobnie, prawdopodobnie lub zdecydowanie związanych z podawaniem badanego leku (P = 0,45). Podobne proporcje pacjentów w obu grupach wycofały się z badania z powodu zdarzeń niepożądanych z dowolnej przyczyny, niezależnie od tego, czy były one związane z podawaniem badanego leku. Dyskusja
Nasze wyniki wskazują, że profilaktyczne leczenie klarytromycyną zmniejsza częstość występowania rozsianego zakażenia kompleksem M. avium u pacjentów z zaawansowanym AIDS. Takie leczenie jest również związane ze zmniejszoną częstością hospitalizacji i zmniejszoną częstością występowania niektórych powikłań zakażenia HIV. Continue reading „vacu term warszawa ad 7”

Sertralina i hiponatremia

Hiponatremię i zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego odnotowano u pacjentów leczonych sertraliną (Zoloft) .1-3 Opisujemy szybki początek hiponatremii u 82-letniej kobiety hospitalizowanej z powodu postępującej uzależnienia od alkoholu, delirium z powodu do zatrucia alkoholem i ciężkich objawów depresji, które zaczęły się po śmierci jej męża trzy lata wcześniej. Początkowo leczono ją lorazepamem, tiaminą, folianem i ranitydyną. Trzeciego dnia w szpitalu podano jej 25 mg sertraliny na depresję i 50 mg na dobę. W drugim dniu terapii sertraliną rozpoczęliśmy wycofywanie lorazepamu, ale nie doszło do całkowitego przerwania leczenia. Pacjent nie miał objawów odstawienia alkoholu, nadaktywności autonomicznej ani toksycznych działań sertraliny. Continue reading „Sertralina i hiponatremia”